Voor heel veel woningzoekers in Nederland is een eigen studio de ultieme jackpot. Toch wees een statushouder uit Nigeria een studio van 24 m² in Tilburg af, omdat hij die te klein vond. Hij bleef liever in het asielzoekerscentrum. Het COA stapte naar de rechter, en die floot hem stevig terug.
Eerst tekenen, daarna toch afhaken
Een statushouder is iemand die als vluchteling is erkend en hier mag blijven. Zodra die status rond is, zoeken COA en gemeente samen woonruimte, zodat er in het azc weer plek vrijkomt voor nieuwe asielzoekers. Voor deze man lag er een studio van 24 m² in Tilburg klaar.
Dat kwam niet uit de lucht vallen. In september vorig jaar kreeg hij zwart op wit dat hij een aangeboden woning niet mocht weigeren, en dat document ondertekende hij. In het daaropvolgende gesprek gaf hij bovendien aan geen speciale woonwensen te hebben.
Toch bedankte hij voor de studio: te krap, vond hij. Dus bleef hij in het azc.
Plots PTSS en claustrofobie
Pas na zijn weigering kwam hij met een verklaring. Hij zei PTSS en claustrofobie te hebben en eiste een woning met een aparte slaapkamer.
De voorzieningenrechter nam dat serieus en dook in zijn medische dossier. Daarin stond echter niets over claustrofobie. Volgens de rechter kwam hij pas met die klacht op de proppen nadat hij al had afgewezen, en werd die bewering niet geloofwaardig gevonden: de rechter concludeerde dat hij die zelf had bedacht.
Binnen drie dagen weg
Het COA kreeg gelijk. De man moet binnen drie dagen het azc verlaten. Ook moet hij 2.254 euro aan proceskosten betalen. De rechter was duidelijk: dit is ‘aan zijn eigen opstelling te wijten’.
Of hij in beroep gaat of waar hij na vertrek uit het azc naartoe gaat, is niet bekend.
Frustratie onder woningzoekers
Dit onderwerp ligt gevoelig. Nederland kampt met een fors woningtekort. Jongeren, starters en gezinnen wachten vaak jarenlang op iets betaalbaars, en voor een studio als deze is de belangstelling groot. Statushouders krijgen voorrang bij toewijzing om de druk op azc’s te verlagen.
Als iemand met voorrang zo’n woning afslaat die voor veel anderen een buitenkans is, wekt dat onbegrip. Tegelijk laat deze uitspraak zien dat er een grens is: wie een passende woning zonder goede reden weigert, hoeft niet op begrip van de rechter te rekenen.
Bron: uitspraak van de voorzieningenrechter, via De Dagelijkse Standaard en Showblad.



