Thea, 76, zit aan de keukentafel met een berg papierwerk voor zich. Rekeningen. Brieven van de zorgverzekeraar. Overzichten die ze meerdere keren moet doorploegen voordat het kwartje valt. ‘Ik heb zorg nodig,’ zegt ze zacht. ‘Maar ik durf niet meer te gaan.’
Elke afspraak lijkt een gok
Al maanden loopt Thea met klachten rond. De huisarts adviseerde vervolgonderzoek. De verwijzing ligt klaar. Toch schuift ze het vooruit. Niet omdat ze niet wil, maar omdat ze bang is voor de kosten.
Je vraagt je niet meer af of je beter wordt, maar wat het je gaat kosten.
Het eigen risico is bijna opgesoupeerd. Medicijnen worden duurder. En nu hoort ze dat de zorgkosten wéér stijgen. ‘Daar zakt je moed van in je schoenen.’
Vroeger liep je zo naar binnen
Thea denkt terug aan een tijd dat je met klachten gewoon naar de dokter ging. ‘Je stond er niet bij stil. Je maakte een afspraak en klaar.’
Nu wikt en weegt ze alles. ‘Kan het nog wachten? Is het echt nodig? Red ik het nog een paar maanden?’
Ze weet dat uitstellen risico’s geeft. Dat zegt de huisarts ook. ‘Maar hij betaalt mijn rekeningen niet.’
Weinig speelruimte met haar pensioen
Thea moet het doen van haar pensioen. Geen grote buffer. Geen luxe. ‘Ik doe alles netjes: verwarming lager, geen dure aankopen. Maar zorg kun je niet goedkoper maken.’
Elke verhoging hakt er meteen in. ‘Voor sommigen gaat het om een paar tientjes. Voor mij is het kiezen tussen zorg nemen of rust in mijn hoofd.’
Angst die niemand opmerkt
Wat haar het meest raakt, is dat bijna niemand dit ziet. ‘Er wordt vaak gezegd dat ouderen het goed hebben. Maar er zijn veel mensen zoals ik die elke euro moeten omdraaien.’
Soms schaamt ze zich. ‘Je zegt niet snel dat je zorg mijdt omdat je bang bent. Dat voelt verkeerd.’
Toch gebeurt het. ‘Vaker dan mensen denken.’
Nu loopt het nog verder op
Dat de kosten opnieuw stijgen komt voor Thea als een dreun. ‘Ik heb het gevoel dat ik achteruit ga terwijl ik niets verkeerd doe.’
Ze vraagt geen extra’s, geen luxe. ‘Ik wil gewoon geholpen worden zonder bang te hoeven zijn.’
Een zwijgende groep
Thea weet dat ze niet alleen staat. ‘Er zijn veel ouderen die stil blijven. Die niet klagen. Die gewoon afwachten.’
Maar uitstellen heeft een prijs. ‘Als je te lang wacht, wordt het erger. En uiteindelijk duurder. Voor iedereen.’
Ze kijkt naar de stapel papieren en schuift die opzij. ‘Ik hoop dat ik de stap naar zorg nog durf te zetten voordat het misgaat.’
Dan fluistert ze: ‘Ziek zijn is al zwaar genoeg. Angst voor de rekening hoort daar niet bovenop.’
