Voor Caroline, 65, is het geen wereldramp, maar wel iets wat haar elke dag irriteert. Zodra haar man een prijs oppikt, gaat het riedeltje weer aan. Niet in euro’s denken, maar direct omzetten naar guldens. “Je staat bij de supermarkt en dan hoor ik hem brommen: dat is bijna vijftien gulden. Ik word er horendol van.”
Alsof de euro nooit is ingevoerd
Volgens Caroline is haar man blijven steken in een tijd die al meer dan twee decennia voorbij is. “Sinds 2002 betalen we met de euro. Dat is langer dan menig huwelijk meegaat. En toch gedraagt hij zich alsof die munt elk moment verdwijnt.”
Koffie op het terras, een nieuwe jas, de rekening van de garage—alles gaat door de gulden-rekenmachine. “Wat het ook is, hij móét het omzetten. En dan dat misnoegde hoofd erbij, alsof iemand hem een poot uitdraait.”
Altijd duurder dan toen
Volgens Caroline dient dat terugrekenen maar één doel: mopperen. “In guldens lijkt alles meteen absurd duur, dat weet hij dondersgoed. Acht euro klinkt nog oké, maar noem het bijna achttien gulden en het zuchten barst los.”
Het begint haar echt te irriteren. “We gaan een weekendje weg en in plaats van lekker te genieten hoor ik alleen maar prijskaartjes in jarennegentig-taal.”
Niet over te praten
Caroline heeft het geprobeerd uit te leggen. Dat het nergens op slaat, dat salarissen ook omhoog zijn gegaan, dat de wereld anders is. “Maar hij luistert niet. Dan komt hij aan met: vroeger had je voor tien gulden een volle kar. Onzin, maar het zit er bij hem ingeramd.”
Voor haar voelt het niet als geldzorgen, maar als een hardnekkige gewoonte. “Het is heimwee dat zich verkleed heeft als verontwaardiging.”
Klein, maar uitputtend
Ze zegt erbij dat het geen relatiebreker is. “Maar het kost bakken energie. Je kunt niet normaal over geld praten of die gulden springt alweer tevoorschijn.”
Soms kan ze erom grinniken, maar steeds minder vaak. “Ik heb hem gezegd: als jij blijft terugrekenen, ga ik alles herleiden naar hoeveel werktijd het vroeger kostte. Eens zien hoe grappig dat is.”
Tijd om de gulden los te laten
Caroline vindt dat het nu wel mooi is geweest met die gulden. “Die is weg. En hij komt echt niet terug. En eerlijk: ik wil gewoon een kop koffie zonder college economische geschiedenis.”
Ze eindigt met een zucht. “Ik wil dat hele guldengepraat niet meer. Ik wil gewoon weten of we het gezellig hebben, niet of het in 1987 minder kostte.”
