Vol getatoeëerd gezicht, maar werk vinden lukt nauwelijks
Melissa Sloan (46), moeder van twee, zit naar eigen zeggen op zo’n 800 tattoos. Werk vinden? Bijna onmogelijk. In haar twintiger jaren begon ze ermee en niet veel later ging ook haar gezicht eraan geloven. Dat is nu vrijwel helemaal vol. Ze laat vaak nieuwe ontwerpen over oudere heen zetten, waardoor er een stapel aan lagen is ontstaan. Ze denkt dat juist die opvallende look haar bij sollicitaties meteen op achterstand zet.
Waar het allemaal mee startte
Van een paar kleine prentjes groeide het uit tot een heel project. Op haar twintigste liet Melissa de eerste zetten. Daarna ging het hard. Zelfs plekken die de meeste mensen zouden overslaan—zoals het gezicht—kwamen aan bod. Ze zegt: als je eenmaal zover bent, wil je steeds weer wat nieuws. En is de ruimte op, dan komt er gewoon nog een laag bovenop.
Wat 800 tattoos betekenen voor je baankans
Ze is ervan overtuigd dat haar uiterlijk de deuren dichtdoet. Werkgevers haken volgens haar af zodra ze binnenstapt. Je kunt je er iets bij voorstellen: zichtbare inkt—zeker in je gezicht—blijft bij veel bedrijven gevoelig. Die eerste indruk is zó bepalend, zegt ze, dat ze niet eens toekomt aan laten zien wat ze kan.
Van wc’s schrobben tot aan de uitgang begeleid
Eerder werkte ze als toiletreiniger, maar die baan raakte ze kwijt. Officieel omdat het werk “niet goed genoeg” was, al vraagt ze zich af of haar gezicht vol inkt niet heeft meegespeeld. Ironisch genoeg zat haar toenmalige baas zelf ook onder de tattoos. Melissa benadrukt dat ze bijna elke klus wil aanpakken: als iemand morgen belt, staat ze klaar—ongeacht de functie.
Sollicitaties? Nauwelijks resultaat
Haar recente pogingen om weer aan de slag te gaan—onder meer opnieuw als toiletreiniger—liepen op niets uit. Ze is ervan overtuigd dat haar uiterlijk de reden is voor de afwijzingen. Online doen zelfs verhalen de ronde dat ze nooit gewerkt zou hebben. Klinkklare onzin, zegt ze; ze heeft echt banen gehad en wil gewoon weer meedraaien.
Zelfs tattooshops trekken soms een grens
Ook binnen de tattoowereld loopt ze tegen dichte deuren aan. Sommige studios willen haar niet meer helpen, omdat ze “te ver” zou zijn gegaan. Best vreemd: je begint aan iets persoonlijks waar je je goed bij voelt, en ineens haken juist de mensen af die je altijd zetten. Toch blijft ze erbij dat dit is wat ze wil—haar lijf, haar keuze.
In het dagelijks leven stuit je net zo hard op muren
Niet alleen werkgevers reageren terughoudend. Op de school van haar kinderen voelt ze zich minder welkom en in de kroeg krijgt ze scheve blikken. Als je zo duidelijk opvalt, zegt ze, word je vaak al ingeschat voordat je iets hebt gezegd. Dat is misschien wel het lastigste: nauwelijks de ruimte krijgen om te laten zien wie je bent achter al die lagen inkt.
Doorgaan tot ze zeventig is
Ondanks alle afwijzingen denkt Melissa niet aan stoppen. Ze wil doorgaan tot haar zeventigste en uiteindelijk elk stukje huid bedekt hebben. Door de vele lagen oogt haar gezicht inmiddels wat blauwig; mensen grappen soms dat ze op een smurf lijkt. Volgens haar laat dat haar koud. Ze voelt zich het meest zichzelf met haar tattoos en laat zich niet wegduwen door wat anderen vinden.
Dit blijft hangen
Melissa’s verhaal laat zien hoe persoonlijke expressie en de praktijk kunnen botsen. Zichtbare tattoos—zeker in je gezicht—kunnen deuren sluiten, zelfs als je graag wilt werken. Tegelijkertijd is haar vastberadenheid duidelijk: ze kiest voor wat bij haar past, met alle gevolgen van dien. Of bazen ooit verder kijken dan de inkt, blijft de vraag. Melissa hoopt in elk geval op die ene kans om te bewijzen dat er achter die 800 tattoos veel meer persoon schuilgaat dan je in één blik ziet.
