Eva is 23 en draagt al jaren de emotionele last dat haar vader inmiddels 78 is. Dat grote leeftijdsverschil heeft hun band door de tijd heen zichtbaar gevormd.
“Ik snap niet waarom hij zo laat nog aan kinderen begon,” zegt Eva geërgerd. Voor haar is het lastig te begrijpen dat haar vader niet vol in het leven staat, maar juist tegen de beperkingen van zijn leeftijd aanloopt.
Vanaf jongs af aan merkte Eva dat haar leven anders liep dan dat van haar vrienden. “Andere vaders lijken zoveel energie te hebben en trekken eropuit met hun kinderen. Het frustreert me dat mijn vader dat niet kan,” vertelt ze openhartig.
Haar vader werd pas na zijn 55ste vader. Daardoor voelt het vaak alsof hij minder energiek en spontaan is dan jongere vaders. “Soms ben ik bijna jaloers op vrienden van wie de vaders nog vol plannen zitten en overal bij zijn. Mijn vader heeft die fase al achter zich gelaten.”
Veel van Eva’s boosheid komt voort uit gemis: het idee dat ze iets waardevols heeft moeten missen doordat haar vader al ouder is. Waar anderen makkelijk een weekendje weg gaan met hun vader of samen sporten, botst zij steeds tegen zijn lichamelijke grenzen.
“Het voelt soms oneerlijk,” geeft ze toe. “Alsof mijn jeugd niet helemaal compleet was.” Ze begrijpt dat haar vader destijds vast goede redenen had om laat een kind te krijgen, maar toch blijft het knagen dat ze een deel heeft moeten inleveren.
Ook wat komen gaat, bezorgt haar zorgen. “Het idee dat onze tijd samen misschien kort is, maakt me verdrietig. Nu ik zelf ouder word, dringt dat besef alleen maar sterker door.”
De gedachte dat haar vader niet altijd in haar leven zal zijn, raakt haar diep en maakt haar soms ook boos. Voor haar blijft het lastig te bevatten waarom hij zo laat nog voor het vaderschap koos, gezien de grote impact op haar leven.
Eva’s blik op later
Haar frustraties gaan niet alleen over de beperkte energie die haar vader heeft. Ze voelt zich ook geremd in wat ze samen kunnen doen. “Ik kan niet spontaan met hem op vakantie of een lange wandeling maken zoals ik zou willen. We moeten altijd rekening houden met zijn beperkingen,” zegt Eva. Het is niets waar je zelf om vraagt, en dat geeft soms een nare bijsmaak.
Als Eva hierover met vrienden praat, merkt ze dat ze zich niet altijd helemaal durft te openen. “Als ik hoor wat zij met hun ouders doen, besef ik dat ik niet kan aanhaken.” Dat voelt pijnlijk, juist omdat het buiten haar invloed ligt. De frustraties die daarbij opborrelen geven haar soms een schuldgevoel, alsof ze ondankbaar is voor wat er wél is, terwijl ze eigenlijk alleen verlangt naar een gewone vader-dochterband.
Lange tijd heeft Eva haar gevoelens ingeslikt, maar steeds meer beseft ze dat ze een manier moet vinden om hiermee om te gaan. Haar vader is er nog, en ondanks zijn leeftijd geeft hij haar liefde en steun. Toch blijft de gedachte hangen dat ze misschien meer uit hun relatie had kunnen halen als hij jonger was geweest.
“Ik wil hem niet afserveren of ondankbaar lijken, maar ik moet wel eerlijk blijven naar mezelf,” deelt Eva. De mix van verdriet en gemis blijft ingewikkeld en lastig te plaatsen. Ze wil haar vader niet belasten met hoe diep het allemaal zit. Tegelijkertijd ziet ze dat deze situatie haar op een eigen manier heeft gevormd, en hoopt ze dat ze uiteindelijk een weg vindt die voor hen beiden goed voelt.
