Aan het eind van de jaren 90 zat heel Nederland gekluisterd aan de buis voor iets wat toen totaal nieuw voelde: Big Brother. Nu kun je je reality-tv niet meer wegdenken, maar in 1999 was het volgen van gewone mensen, dag in dag uit, met camera’s echt ongekend.
Uit die allereerste lichting sprong Bart Spring in ’t Veld er meteen uit. Hij was 23, won uiteindelijk de show en werd in no time één van de bekendste gezichten van het land.
Je zou denken dat hij daarna moeiteloos de tv-wereld inrolde, maar zijn leven sloeg een totaal andere weg in.
Het hele land keek toe
Het idee achter Big Brother was simpel én grensverleggend. Een groep onbekende Nederlanders werd honderd dagen samen in één huis gestopt, terwijl camera’s vrijwel alles vastlegden.
Ze nomineerden elkaar, en uiteindelijk besloot het publiek thuis wie zijn koffers moest pakken.
De show ontplofte in de media. Mensen die eerst niemand kende, werden in een paar maanden tijd nationale beroemdheden.
Uiteindelijk trok Bart aan het langste eind.
Bart sleept een flinke geldprijs binnen
Met die zege kreeg de jonge Bart volgens het oorspronkelijke artikel maar liefst 113.000 euro mee. Bovendien lagen er kansen in tv-land en ging hij aan de slag met John de Mol.
Dat klonk als de start van een lange loopbaan.
Achteraf zag Bart dat anders. Tegen Privé zei hij dat hij financieel veel meer uit die plotselinge bekendheid had kunnen halen.
“Ik had makkelijk miljonair kunnen worden als ik, een beetje als Jan Smit, overal was gaan optreden met liedjes, terwijl ik helemaal niet kan zingen.”
Hij vindt achteraf dat hij die kansen slimmer had kunnen benutten.
De tv-loopbaan wil niet echt vlammen
Na Big Brother probeerde Bart van alles. Hij presenteerde een tijd bij RTV Utrecht en werkte achter de schermen mee aan tv-programma’s.
Een langdurige carrière als bekende televisiepersoonlijkheid kwam er alleen niet.
Daardoor ebde de enorme bekendheid die hij dankzij Big Brother kreeg, langzaam weg.
Zijn leven zag er uiteindelijk heel anders uit dan veel kijkers na zijn overwinning waarschijnlijk hadden verwacht.
Financieel liep het ook niet mee
Met zijn prijzengeld kocht Bart samen met een goede vriend een huis. Dat leek eerst een verstandige zet.
Maar toen die vriend een relatie kreeg en vertrok, kon Bart de hypotheek naar eigen zeggen niet meer in zijn eentje betalen.
Dus moest het huis verkocht worden.
En alsof dat nog niet zuur genoeg was, vertelde Bart dat hij het huis ook nog eens met verlies heeft verkocht.
Best een schril contrast met het moment waarop hij als 23-jarige winnaar met een forse geldprijs het Big Brother-huis verliet.
Van winnaar naar pakketbezorger
Uiteindelijk ging Bart werken als DHL-koerier.
Niet de carrière die veel mensen hadden voorspeld toen miljoenen kijkers hem op tv zagen, maar Bart gaf aan dat hij inmiddels niet veel nodig had om tevreden te zijn.
Volgens hem kom je met een computer, een vishengel en een paar degelijke schoenen al een heel eind.
Hij woonde nog een periode antikraak, maar daarna ging het naar eigen zeggen alweer een stuk beter met hem.
Beroemd zijn bleek lang niet zo leuk
Misschien wel het opvallendste aan Barts verhaal: die plotselinge roem maakte hem uiteindelijk niet gelukkig.
Door Big Brother kende bijna iedereen hem.
Altijd herkend worden klinkt misschien aantrekkelijk, maar Bart ervoer dat heel anders. De aandacht werd hem zelfs te veel.
Hij vertelde dat hij thuis de gordijnen dichthield en last kreeg van flinke paniekaanvallen.
Daarom was hij uiteindelijk juist opgelucht dat zijn bekendheid afnam.
Van 23-jarige jongen naar een totaal ander bestaan
Ook qua uiterlijk veranderde Bart natuurlijk. De blonde twintiger die je in 1999 op tv zag, werd ouder en koos grotendeels voor een leven buiten de spotlights.
Zijn verhaal laat zien hoe vluchtig televisie-roem kan zijn.
Het ene moment kijkt heel Nederland naar je en win je een groot bedrag; een paar jaar later kan je leven er alweer compleet anders uitzien.
Voor trouwe kijkers van die allereerste Big Brother blijft Bart onlosmakelijk verbonden met een bijzonder stukje Nederlandse tv-geschiedenis.
