Ruben is 24 en heeft net zijn master afgerond. Jarenlang hoorde hij dat studeren vooral investeren in jezelf is. “Als je je best doet, valt alles later op z’n plek,” zei iedereen. Nu hij werkt en zijn eerste loonstrook binnen is, voelt dat verhaal hol. Met 70.000 euro studieschuld start zijn volwassen leven niet met kansen, maar met beperkingen. “Het lijkt alsof ik al op achterstand sta nog vóór ik echt begin.”
Lenen was de standaard, twijfels waren taboe
Toen hij aan zijn studie begon, leende bijna iedereen. Beurzen verdwenen, huren schoten omhoog en met een bijbaan redde je het niet. “Het hoorde er gewoon bij,” zegt hij. Ouders, scholen en de overheid herhaalden dat een diploma zichzelf terugverdient. “Over risico’s werd amper gepraat, laat staan over wat dit voor je toekomst zou betekenen.” Pas nu voelt Ruben hoe zwaar die schuld drukt.
Een eigen huis dat steeds verder uit beeld schuift
Net als veel van zijn vrienden wil Ruben een plek voor zichzelf. Geen luxe, gewoon een bescheiden appartement. Maar elke keer dat hij een hypotheek berekent, komt er hetzelfde uit. “Mijn studieschuld telt mee, mijn inkomen schiet tekort.” Banken kijken naar cijfers, niet naar potentieel. “Hoe hard ik ook werk, die schuld blijft aan me vastplakken.” Het idee dat een koopwoning nog jaren buiten bereik blijft, maakt hem moedeloos.
Werk loont, maar te weinig
Hij werkt fulltime, maar voelt zich financieel klem. De huur slokt een groot deel van zijn salaris op en sparen lukt nauwelijks. “Elke maand betaal ik voor een schuld van vroeger, terwijl de toekomst onbereikbaar lijkt.” Extra uren maken helpt weinig: je lost hooguit sneller af, maar je komt er niet door vooruit. “Het is alsof ik sprint op een loopband en geen meter opschiet.”
Een generatie die de rekening krijgt
Wat het meest schuurt voor Ruben, is de vergelijking met eerdere generaties. “Mijn ouders konden studeren zonder zulke schulden en kochten jong een huis.” Hij gunt het hen, maar voelt zich benadeeld. “Wij hebben dit niet veroorzaakt, maar we betalen wel.” Volgens hem groeide zijn generatie op met beloften die niet zijn waargemaakt. “We kregen vrijheid verkocht, maar eindigden afhankelijk.”
De mentale druk blijft
Die studieschuld is niet alleen financieel. Het bepaalt ook hoe Ruben naar zijn leven kijkt. Relaties, kinderen, plannen voor later: alles schuift op. “Je durft minder risico te nemen.” De schuld zit voortdurend in zijn hoofd. “Zelfs als het goed gaat, voel je dat gewicht.” Volgens hem wordt dit deel in de politiek te vaak over het hoofd gezien.
Geen spijt van de studie, wel van het systeem
Ruben heeft geen spijt van wat hij gestudeerd heeft. “Ik heb veel geleerd en ik ga met plezier naar mijn werk.” Zijn kritiek richt zich op het systeem dat jongeren richting lenen duwde zonder eerlijk te zijn over de gevolgen. “Dit gaat niet over individuele keuzes, maar over een collectieve misser.”
Aan het einde blijft één vraag hangen die hij ook aan jou wil stellen: vind je het normaal dat een hele lichting start met tienduizenden euro’s schuld en daardoor geen huis kan kopen, of is het leenstelsel een fout die veel te lang onder het tapijt is geschoven?
