Monique is 49 en draait al ruim twee decennia mee op kantoor. Ze komt nog uit de tijd dat je om half negen binnenstapte, samen een bakkie deed en precies wist wat er van elkaar werd verwacht. Sinds remote werken de standaard is, herkent ze de werkvloer amper. “Alles voelt losser en minder verplicht,” zegt ze. “Meetings starten later, mensen zijn er met half een oor bij en je hebt geen idee wie daadwerkelijk bezig is.”
Altijd ingelogd, maar onvindbaar
Wat haar het meest frustreert: bereikbaar zijn is niet meer vanzelfsprekend. “Je tikt een mail of chat en pas uren later komt er iets terug,” vertelt ze. “Zit iemand naast je, dan fix je het meteen; nu blijft het liggen.” Volgens haar verschuilen collega’s zich achter een Teams-status of een overvolle agenda. “Ze ogen druk, maar waar dan mee, vraag ik me af.”
Productiviteit of alleen de schijn
Ze weet heus dat de statistieken vaak aantonen dat thuiswerken productief kán zijn, maar dat strookt niet met wat ze elke dag ziet. “Individueel komt er vast wat uit de vingers, maar het teamgevoel is verdampt.” Samen problemen tackelen, kort sparren of snel bijsturen gebeurt bijna niet meer. “Iedereen zit in z’n eigen bubbel en focust vooral op de eigen to-do’s.”
Verantwoordelijkheid raakt zoek
Nog iets dat haar dwarszit: je weet steeds minder wie waarvoor verantwoordelijk is. “Gaat er iets mis, dan wijst de ene naar de ander.” Vroeger was volgens haar veel duidelijker wie je kon aanspreken. “Nu hoor je geregeld: dat heb ik niet gezien of: ik was die dag thuis.” Ze heeft het idee dat afspraken minder zwaar wegen. “En zeg je daar wat van, dan ben jij ineens ‘niet flexibel’.”
Thuiswerken oké, misbruik niet
Monique benadrukt dat ze heus niet tegen thuiswerken is. “Voor focus of als het thuis even nodig is, werkt het prima.” Wat haar steekt, is dat het structureel is geworden en dat er weinig grip op is. “Voor sommige collega’s is het geen middel meer, maar een excuus.” Ze ziet mensen die hun werk tussen de was en de vaat proppen of die overdag amper online lijken. “Dat merk je als team, ook al is het lastig hard te maken.”
De generatiekloof
Leeftijd speelt volgens haar ook mee. Jongere collega’s zijn opgegroeid met flexibiliteit en hechten minder aan fysieke aanwezigheid. “Voor hen telt de output, niet of je zichtbaar bent.” Zij ziet werken juist ook als samen dóén. “Elkaar zien, aanspreken en bijsturen hoort daar voor haar bij.” Die verschillen worden zelden uitgesproken, maar ze wrijven wel.
Een ongemakkelijke constatering
Monique snapt dat haar visie niet de populairste is. Thuiswerken staat vaak gelijk aan vooruitgang en vrijheid. Toch vindt ze dat we de keerzijde te weinig benoemen. “We doen alsof alles rozengeur en maneschijn is, maar dat is het niet.” Volgens haar is het tijd om eerlijk te zijn. “Thuiswerken vergt discipline, en die heeft niet iedereen.”
Aan het eind van het gesprek blijft één vraag hangen: herken je dit, en vind jij dat thuiswerken collega’s echt luier en minder betrouwbaar heeft gemaakt, of kijkt Monique te veel door een ouderwetse bril?
