Rachid is vijftien en trapt elke dag op zijn fatbike naar school. Voor hem is het gewoon vervoer: snel, handig en ook nog leuk. Toch vangt hij onderweg regelmatig scheve blikken. “Als oudere mensen me zien aankomen, herken ik het meteen,” zegt hij. “Die blik van: jij doet vast iets fout, terwijl ik alleen maar fiets.” Volgens Rachid is de ophef rond fatbikes inmiddels groter dan het echte probleem.
Van Puch naar fatbike
Wat hij vooral niet snapt, is het gebrek aan historisch besef. “Mijn opa reed vroeger op een Puch-brommer,” vertelt hij. “Die maakte lawaai, stonk en ging ook hard.” Toch wordt daar nu met nostalgie over gepraat. Fatbikes zijn wat hem betreft gewoon de moderne versie daarvan. “Elke generatie heeft iets waar oudere mensen zich aan ergeren,” zegt hij. “Toen waren het brommers, nu zijn het fatbikes.”
Niet elke rijder is asociaal
Rachid geeft toe dat er jongeren zijn die het verpesten: te hard rijden, met z’n tweeën op één fiets, door rood knallen. “Maar vroeger hield ook niet iedereen zich netjes aan de regels,” zegt hij. “Je kunt toch niet een hele groep afrekenen op een paar idioten?” Hij vindt het scheef dat alle jongeren meteen als probleem worden gezien. “Ik hou me aan de regels, en alsnog krijg ik commentaar.”
Icoon van een generatiekloof
Volgens Rachid draait het niet alleen om verkeer, maar om een groter gevoel. “Het lijkt alsof alles wat jongeren doen automatisch fout is,” zegt hij. Van telefoons tot kleding, van muziek tot vervoer. “Fatbikes zijn gewoon het nieuwste mikpunt.” Hij merkt dat volwassenen sneller boos worden en minder geduld hebben. “Alsof wij standaard asociaal zijn en zij altijd gelijk.”
Vrijheid en eigen regie
Voor Rachid staat zijn fatbike voor vrijheid. Hij hoeft niet te wachten op zijn ouders en kan zelf naar school, sport en vrienden. “Dat is toch juist goed?” vraagt hij zich af. Hij ziet het als een stap richting zelfstandigheid. “Volwassenen zeggen vaak dat jongeren te afhankelijk zijn, maar als we het zelf regelen, is het óók weer niet goed.”
Luisteren in plaats van zeuren
Rachid wil het gesprek liever anders voeren: minder geroep vanaf de stoep, meer uitleg en wederzijds begrip. “Als iemand normaal vraagt of ik rustiger wil rijden, doe ik dat echt,” zegt hij. “Maar schelden of meteen losgaan op Facebook helpt niemand.” Volgens hem moeten de regels duidelijk zijn en voor iedereen gelden, jong én oud.
Een vraag voor jou
Rachid snapt dat zijn mening kan schuren, maar hij wil vooral laten zien dat jongeren niet zoveel verschillen van eerdere generaties. “We doen hetzelfde als zij toen, alleen in een nieuw jasje.” Hij sluit af met een vraag aan volwassenen: zijn fatbikes echt het probleem, of gaat het vooral om wennen aan een nieuwe lichting op de weg?
