Anne is 23, net klaar met haar studie en werkt fulltime; op papier doe je dan alles “zoals het hoort”. Toch slaapt ze nog altijd in haar oude kamer bij haar ouders. Niet omdat het luxe is, maar omdat er simpelweg geen alternatief is. “Ik sta al jaren ingeschreven, reageer overal op, en krijg telkens hetzelfde bericht: helaas, u bent niet geselecteerd,” zegt ze. Voor haar is het woningtekort geen vaag politiek thema, maar iets dat haar leven op pauze zet. Geen eigen stek, geen rust, geen echte aftrap.
Huizen waar niemand nog verder komt
Wat haar misschien wel het meest frustreert, is dat ze tijdens het zoeken steeds hetzelfde beeld tegenkomt. Ruime eengezinswoningen met vier slaapkamers, bewoond door één of twee oudere mensen. “Iedereen mag van mij comfortabel wonen,” zegt ze, “maar het is scheef dat gezinnen klem zitten en starters geen kant op kunnen, terwijl complete huizen halfleeg blijven.” Volgens Anne gaat het niet om schuldigen, maar om slimmer verdelen. De woningvoorraad groeit amper, terwijl de scheefgroei toeneemt.
Verplicht klinkt bot, maar niets doen is pijnlijker
Anne weet dat dit hard binnen kan komen. Een verplichting om kleiner te wonen roept meteen weerstand op. Toch vindt ze dat het gesprek gevoerd moet worden. “We doen nu alsof verhuizen altijd puur een vrije keuze is, maar woonruimte is schaars geworden.” Ze vergelijkt het met andere collectieve systemen. “Voor zorg, pensioen en verkeer accepteren we ook regels; waarom zou wonen dan opeens onaantastbaar zijn?” In haar ogen hoort bij solidariteit soms dat je ruimte maakt voor de volgende generatie.
Wat blijven zitten met je doet
Critici zeggen dat ouderen vaak emotioneel verknocht zijn aan hun huis. Anne snapt dat, maar vindt het een halve waarheid. “Iedereen levert iets in,” zegt ze. “Ik lever mijn zelfstandigheid, mijn toekomstplannen en mijn mentale rust in.” Volgens haar wordt de emotionele last bij jongeren structureel onderschat. Relaties worden uitgesteld, aan kinderen begin je niet, en je kiest een baan op reistijd in plaats van op ambitie.
Niet tegen ouderen, wel tegen het systeem
Anne benadrukt dat ouderen niet de tegenpartij zijn. Haar kritiek gaat over beleid dat decennialang vooruit is geschoven. “Politici hebben te lang gedacht dat de markt het wel regelt.” Het resultaat: een generatie die netjes doet wat er van je gevraagd wordt, maar nergens terechtkan. “Dan ga je vanzelf kijken naar herverdelen,” zegt ze. “Niet uit boosheid, maar omdat het nodig is.”
De ongemakkelijke vraag die we blijven ontwijken
Of verplicht kleiner wonen dé oplossing is, daar is Anne niet dogmatisch over. Wat ze wél zeker weet: niets doen kan niet meer. “Elke oplossing doet iemand pijn,” zegt ze. “De vraag is alleen: wie?” Voorlopig voelen vooral jongeren die pijn. En zolang dat zo is, blijft de woede groeien. “Ik vraag geen luxe,” besluit Anne. “Alleen een plek om te beginnen.”
Wat vind jij van Anne haar idee? Laat het weten in de reacties!
