In Amsterdam lijkt het alsof zelfs ongedierte tegenwoordig aanspraak maakt op rechten. De Partij voor de Dieren pleit ervoor om ratten en ander gespuis niet langer actief te bestrijden. Volgens de partij is het doden van dieren onethisch en moet de stad kiezen voor diervriendelijkere alternatieven. Ondertussen nemen bij bewoners vooral de verbazing en ergernis toe.
Blijkbaar horen ratten er gewoon bij
Als je in Amsterdam woont, weet je dat ratten al lang geen uitzondering meer zijn. Ze scharrelen langs vuilniszakken, verdwijnen onder terrassen en laten zich zien bij speeltuinen. Voor veel bewoners is het dagelijkse kost. En juist nu wil de Partij voor de Dieren gas terugnemen in de aanpak.
Volgens de partij ligt het probleem niet bij de rat, maar bij de mens. Rommelig afvalbeleid, eten dat op straat belandt en uitpuilende containers zouden de echte oorzaak zijn. Ratten doen volgens hen gewoon wat ratten nu eenmaal doen.
Buurtbewoners maken zich zorgen
Lang niet iedereen kan daarin meegaan. “We hebben nu al overlast,” zeggen bewoners. “Als je de bestrijding stopt, wordt het alleen maar erger.”
Ratten zorgen niet alleen voor smerigheid, maar ook voor gezondheidsrisico’s. Ze knagen kabels door, verspreiden ziektes en maken kelders en tuinen onbruikbaar. Voor gezinnen met kinderen of horecaondernemers voelt het plan dan ook behoorlijk wereldvreemd.
“Leuk bedacht vanuit een idealistische bubbel,” zegt een bewoner, “maar straks zitten wij met ratten in huis.”
Ideologie boven de leefbaarheid
Critici vinden dat de partij te ver doorschiet in haar dierenliefde. “Dit gaat niet meer over natuur, dit gaat over hoe je kunt wonen,” klinkt het. “Een stad is geen natuurgebied.”
Volgens hen houdt dit geen rekening met de realiteit van een dichtbevolkte stad. “Ratten knuffel je niet weg.”
Diervriendelijk of gewoon naïef
De Partij voor de Dieren zegt dat voorkomen beter is dan bestrijden. Minder afval op straat, betere containers en meer bewustwording moeten het probleem tackelen. Tegenstanders vragen zich intussen af hoe haalbaar dat is.
“Amsterdam krijgt het afval al jaren niet op orde,” zegt een horecaondernemer. “En ondertussen moeten wij doen alsof ratten vanzelf verdwijnen.”
Louter symboolpolitiek
Voor veel Amsterdammers voelt dit voorstel als pure symboolpolitiek. “Makkelijk roepen, maar wij zitten straks met de gevolgen.”
De vrees is dat dit weer zo’n voorbeeld wordt van beleid dat op papier mooi klinkt, maar op straat verkeerd uitpakt. Letterlijk.
Idealen zijn prima, maar niemand zit te springen om een stad waarin het lijkt alsof ratten belangrijker zijn dan de mensen die er wonen.
