Hans is 51 en zit aan de keukentafel, laptop open, stapels rekeningen ernaast. Energie. Boodschappen. Verzekeringen. Alles is duurder geworden, behalve zijn loon. “En dan hoor je wat een Tweede Kamerlid binnenhaalt. Dan ben ik er meteen klaar mee.”
Twee verschillende werelden
Hans vindt dat politici in een totaal andere bubbel leven. “141.000 euro per jaar—dat is ruim drie keer wat veel mensen verdienen. Dan voel je die inflatie niet.”
Debatten waarin Kamerleden over koopkracht praten alsof het wiskunde is, irriteren hem. “Voor mij is koopkracht of je aan het eind van de maand nog wat overhoudt. Voor hen is het een rekensommetje.”
Prijsstijgingen zijn geen theorie
Hij merkt het elke dag. “De supermarkt is niet normaal meer. Je pakt dezelfde spullen als vorig jaar en je bent zo twintig euro extra kwijt.”
De vaste lasten lopen ook op. “Energie omhoog. Gemeentebelastingen omhoog. Zorgpremie omhoog. Alles stijgt behalve het loon.”
En dan hoort hij Kamerleden zeggen dat het wel meevalt. “Dan denk ik: ja logisch. Jij merkt het niet.”
Geen stress, geen zorgen
Het grootste probleem, zegt Hans, is dat politici geen geldzorgen kennen. “Als je weet dat je elke maand ruim elfduizend euro bruto binnenkrijgt, slaap je anders.”
Hij ontkent niet dat Kamerleden verantwoordelijkheid dragen. “Ze werken hard. Dat geloof ik best.”
Maar echt begrip voor de realiteit van veel Nederlanders ontbreekt, vindt hij. “Je kunt niet voelen hoe het is als je moet kiezen tussen sparen of je auto laten maken.”
De kloof wordt groter
Wat hem het meest frustreert, is de afstand. “Ze praten over burgers alsof het een groep is. Alsof we cijfers zijn.”
Hij voelt zich niet gezien. “Ik hoor niemand zeggen hoe het is om 51 te zijn, zonder vet op de botten, terwijl alles duurder wordt.”
Volgens hem vergroot dat salaris die kloof alleen maar. “Hoe hoger je boven mensen staat, hoe minder je ziet wat er speelt.”
Begrip regel je niet met beleid
Volgens Hans gaat het niet om jaloezie. “Het gaat om geloofwaardigheid.”
Als iemand met een riant inkomen zegt dat mensen zich geen zorgen hoeven te maken, valt dat verkeerd. “Praat jij maar eens als je mijn bankrekening hebt.”
Hij wil dat politici eerlijk zijn. “Zeg gewoon dat jullie het zelf niet voelen. Dat zou al schelen.”
Het idee dat je er alleen voor staat
Aan het einde van het gesprek klapt Hans zijn laptop dicht. “Ik kom nog net rond. Dat wel.”
Toch maakt hij zich zorgen. “Niet alleen om mezelf. Om iedereen die maar net boven water blijft.”
Hij zegt het rustig maar beslist. “Iemand die 141.000 euro per jaar verdient, voelt die stijgende prijzen niet. En zolang dat niet wordt erkend, voelt het alsof we aan twee kanten van dezelfde samenleving leven.”
