Wat voor veel mensen inmiddels de normaalste zaak van de wereld is, voelt voor de 73-jarige Anne als weer een teken dat ouderen er niet meer toe doen. Ze ging vorige weekend met een kennis uit eten en verwachtte niks geks. Een tafeltje. Een kaart. Een serveerster die vraagt wat je wilt drinken. Maar die tijd lijkt voorbij.
“Er lag helemaal niks op tafel,” vertelt Anne. “Geen kaart, geen blaadje. Alleen zo’n zwart-wit blokje. Ik had geen idee wat het was.”
Dat blokje bleek een QR-code. De serveerster wees erop en zei dat je via je telefoon de menukaart kon openen. Daar liep het spaak. Anne heeft geen smartphone. En ze wil er ook geen.
“Ik ben 73; ik ga toch niet met een mini-computer aan tafel zitten om een soepje te bestellen.”
Zonder mobiel tel je blijkbaar niet mee
Anne ziet dat ouderen steeds vaker buiten de boot vallen. Niet per se expres, maar zo pakt het wel uit. “Er zijn heel veel mensen van mijn leeftijd zonder smartphone. En wie er wel eentje heeft, weet lang niet altijd hoe dit werkt. Toch wordt gedaan alsof iedereen dat zomaar kan.”
Geen telefoon is geen kaart, geen kaart is geen bestelling, en dus geen eten. “Zo simpel is het: als je digitaal niet mee kunt, val je buiten de boot.”
Ze benadrukt dat het geen onwil is. “Ik heb mijn hele leven gewerkt. Ik heb me altijd aangepast. Maar nu lijkt alles via schermpjes en codes te moeten. Zelfs iets simpels als uit eten gaan.”
Alles moet digitaal en rap
Restaurants vinden QR-codes handig: geen stapels kaarten, altijd actueel, minder personeel. En precies daar gaat het mis, zegt Anne.
“Het menselijke verdwijnt. Niemand vraagt nog hoe het met je is. Je zit eerst minutenlang op een scherm te staren. Wat is daar gezellig aan.”
Ze ziet het overal terug: bij de bank, bij de dokter, in het openbaar vervoer. “En nu dus ook in het restaurant. Alsof een telefoon belangrijker is dan een mens.”
Alsof jij het probleem bent
Wat Anne het meest trof, was de reactie toen ze zei dat ze geen telefoon had. “Er werd voorgesteld dat iemand anders aan tafel het dan maar zou doen. Alsof ík lastig was. Alsof ik degene was die moeilijk deed.”
Ze voelde zich niet welkom, niet gezien. “Ik ben toen opgestaan en weggegaan. Ik ga me toch niet verontschuldigen omdat ik geen smartphone heb.”
Doe gewoon weer normaal
Anne vraagt geen revolutie en wil technologie niet verbannen. Ze wil keuze. “Leg een paar papieren menukaarten neer. Of laat een serveerster gewoon de bestelling opnemen. Dat is niet ouderwets, dat is normaal.”
Ze valt even stil en zegt dan: “Ik wil geen QR, geen scan, geen gedoe. Ik wil gewoon zeggen wat ik wil eten. En dat iemand dat opschrijft. Met een pen. Op papier.”
En misschien is dat geen nostalgie, maar gewoon menselijkheid.
