Domien (67) heeft er genoeg van. Waar de één vrolijk overstapt op elektrisch rijden, houdt hij bewust vast aan diesel. Niet omdat hij eigenwijs is, zegt hij, maar omdat hij het al eerder heeft meegemaakt. “Dit heb ik zien gebeuren,” legt hij uit. “Eerst wordt het opgehemeld, gesubsidieerd en aangewakkerd. En zodra bijna iedereen om is, draaien ze de kraan dicht.”
“Eerst lokken, daarna afrekenen”
Volgens Domien herhaalt de geschiedenis zich. “Kijk naar zonnepanelen. Jarenlang was het: dit is de toekomst. Mensen staken er duizenden euro’s in, vaak met geleend geld. En nu? De saldering wordt afgebouwd, terugleveren kost geld en de regels verschuiven.”
Hij zucht. “Met elektrische auto’s gaat het straks net zo. Nu krijg je voordeeltjes, straks ben jij de melkkoe.”
Vertrouwen in het beleid is weg
Wat Domien vooral mist, is voorspelbaarheid. “Ik ben niet tegen vooruitgang,” zegt hij. “Maar wel tegen beleid dat om de paar jaar compleet op de schop gaat.”
Hij ziet dat veel mensen elektrisch gaan rijden omdat het nu financieel aantrekkelijk oogt. “Geen wegenbelasting, lagere bijtelling, subsidies. Maar denk je echt dat dat zo blijft als straks iedereen elektrisch rijdt?”
Volgens hem is het naïef om dat te denken. “De overheid loopt belasting mis. Dat halen ze vroeg of laat terug, via kilometerheffing, hogere stroomprijzen of nieuwe heffingen.”
Diesel voelt rechttoe rechtaan
Voor Domien is diesel simpel. “Ik weet waar ik aan toe ben. Ik betaal accijns, ik betaal belasting, klaar.” Geen gedoe met laadpalen, geen apps, geen onzekerheid over actieradius of een overvol stroomnet.
“Ik tank en rij,” zegt hij. “En ja, ik betaal meer. Maar ik wéét tenminste dat dit niet morgen ineens verdubbelt omdat er in Den Haag weer een plan opduikt.”
“Ze maken je afhankelijk”
Wat Domien ook stoort, is de afhankelijkheid van technologie. “Elektrisch rijden klinkt mooi, maar je bent afhankelijk van laadnetwerken, software-updates en de grillen van beleid.”
Hij vergelijkt het met zonnepaneelbezitters die zich nu bekocht voelen. “Die dachten: dit is slim. En nu betalen ze voor stroom die ze zelf opwekken.”
“Dat vertrouwen ben ik kwijt,” zegt hij. “En als je dat kwijt bent, stap je niet nog een keer in.”
Kritiek? Die zag hij al aankomen
Domien weet dat zijn standpunt niet populair is. “Dan ben je opeens ‘tegen duurzaamheid’ of ‘loop je achter’.” Hij haalt er zijn schouders over op.
“Ik loop al lang genoeg mee om te weten dat hypes komen en gaan,” zegt hij. “En dat de rekening uiteindelijk meestal bij de burger belandt.”
“Ik blijf rijden in wat werkt”
Voorlopig houdt Domien het dus bij diesel. Niet uit nostalgie, maar uit wantrouwen. “Laat eerst maar eens zien dat regels tien, twintig jaar overeind blijven.”
Tot die tijd is zijn standpunt helder.
“Ze mogen van alles beloven,” zegt hij. “Maar ik laat me niet nog eens in dezelfde val lokken.”
