“Het is net alsof er constant ogen op me gericht zijn”
Wat eerst een vaag onderbuikgevoel was, is uitgegroeid tot pure ergernis. Jantien (55) woont al twee decennia met plezier in haar rijtjeshuis, maar sinds de overbuurman meerdere beveiligingscamera’s heeft gemonteerd, voelt ze zich allesbehalve relaxed.
“Zodra ik de gordijnen openschuif, zie ik die zwarte bolletjes recht mijn kant op turen,” zegt ze. “Misschien praat ik het mezelf aan, maar het voelt alsof ik dag en nacht in beeld ben.”
Volgens haar hangen er inmiddels drie camera’s aan zijn gevel, en één daarvan lijkt precies richting haar voordeur te wijzen.
Beveiliging of controle?
De man aan de overkant begrijpt de heisa niet. In de straatapp schreef hij dat de camera’s er puur voor de veiligheid hangen. “De laatste tijd zijn er meerdere pakketjes gejat. Ik wil mijn huis gewoon beschermen.”
Daar schuurt het dus: waar trek je de grens tussen je eigen boel veilig houden en de privacy van je buren respecteren?
Jantien is helder: “Film je eigen erf gerust, maar laat mijn huis erbuiten.”
“Ik ben m’n gevoel van vrijheid kwijt”
Het ergste vindt ze het idee dat er continu wordt meegekeken. “Ik gedraag me anders in de tuin. Ik denk na over elke beweging. Dat is toch raar?”
Ze heeft de buurman erop aangesproken, maar volgens haar sloeg hij direct in de verdediging. “Hij vond dat ik overdreef en zei dat ik niets te verbergen heb. Maar daar gaat het helemaal niet om.”
Moet je pas moeilijk doen over camera’s als je iets te verbergen hebt? Of draait het gewoon om principe?
De wet tegenover fatsoen
Juridisch is het ingewikkeld: camera’s mogen, maar zonder goede reden mag je niet structureel andermans eigendom in beeld brengen. In woonwijken is dat lastig te handhaven.
En zelfs als iets volgens de regels kan, betekent dat nog niet dat het sociaal handig of wenselijk is.
Is het asociaal om je straat te filmen, of overdreven om je daar druk over te maken?
De straat is verdeeld
In de buurtapp gaat het hard. Sommige buren staan pal achter Jantien. “Vandaag camera’s, morgen drones,” schreef iemand.
Anderen vinden haar reactie zwaar aangezet. “Als je niks verkeerd doet, wat maakt het dan uit?” klinkt het daar.
Privacy tegenover veiligheid, en geen van beide kanten lijkt te willen toegeven.
Waar trek je de grens?
Steeds meer Nederlanders hangen slimme deurbellen en camera’s op. De techniek is betaalbaar en simpel te installeren. Maar wat doet dat met de sfeer en onderlinge verhoudingen in je straat?
Jantien is er in elk geval uit: “Ik wil me thuis voelen in mijn eigen huis, niet alsof ik meedoe aan een realityshow.”
De vraag blijft wie hier een stap terug moet doen: de alerte buurman of de overbuurvrouw die zich er kapot aan ergert?
