Dit nostalgische sleuteltje opende vroeger veel meer dan je denkt

Als je vroeger wel eens in de keuken of op de camping meehielp, ken je ’m vast nog: dat kleine metalen sleuteltje dat bij sommige blikjes zat. Daarmee maakte je het blik open door een smalle metalen strip langzaam op te rollen. Vooral bij blikjes corned beef of sardientjes was dit een bekend trucje.

Voor veel mensen is het zo’n typisch ouderwets keukendetail.

Dat aparte sleuteltje op blikjes

Bij bepaalde conserven zat vroeger een klein sleuteltje aan de verpakking vast. Zo kon je het blik openen zonder een blikopener te hoeven gebruiken.

Langs de rand van het blik zat een smal metalen lipje. Je schoof het sleuteltje erop en draaide het rond. Terwijl je draaide, rolde het metaal op en kreeg je een opening in het blik.

Met name bekend van corned beef en sardientjes

Die aanpak zag je vaak bij producten als corned beef en sardientjes. De blikken waren meestal langwerpig en bovenop zat een smalle metalen strip die je met het sleuteltje kon oprollen.

Zo’n blikje openen had bijna iets ritueels: je draaide rustig aan het sleuteltje tot het blik helemaal open was.

Het ging niet altijd vlekkeloos

Het was handig omdat je geen blikopener nodig had, maar het werkte niet altijd perfect. Soms scheurde de metalen strip of schoot het sleuteltje los. Dan moest je alsnog creatief zijn om het blik open te krijgen.

Toch vonden veel mensen het een slimme uitkomst voor onderweg of op vakantie.

Waarom dit systeem is verdwenen

Tegenwoordig kom je zulke sleuteltjes bijna niet meer tegen. Veel moderne blikjes hebben een treklipje waarmee je het blik zo open trekt. Dat is sneller en gebruiksvriendelijker.

Daarom zijn die oude blikken met het kleine sleuteltje langzaam uit beeld verdwenen.

Een vleugje nostalgie

Voor veel mensen roept het sleuteltje van corned beef- en sardientjesblikjes meteen nostalgie op. Het was maar een klein ding, maar je herkende het direct in de keuken.

Het laat mooi zien hoe verpakkingen door de jaren heen veranderen. Wat ooit een slimme vondst was, is nu vooral een herinnering aan hoe we vroeger blikjes openden.