Frans Duijts openhartig over levensgevaarlijke hartstilstand: lange weg naar herstel

Frans Duijts blikt terug op hartstilstand die zijn leven bedreigde: het herstel wordt een lange weg

Voor Frans Duijts draait het nu vooral om zijn gezondheid. Hij kwam een hartstilstand te boven, maar de nasleep is fors. In Story legt hij uit hoe kritiek het moment was en wat er aan herstel op zijn pad komt.

Het begon met felle pijn op zijn borst en in zijn schouder en eindigde in pure nood. Op een dinsdagavond belandde hij in het ziekenhuis in Tiel. Nog voordat je met je ogen kon knipperen ging het mis: op het bed viel zijn hart stil.

Artsen en verpleegkundigen konden direct handelen

Omdat hij al binnen was, konden de hulpverleners zonder tijdverlies starten met reanimatie. Met schokken probeerden ze zijn ritme terug te krijgen. Die razendsnelle actie maakte het verschil, maar daarna bleef het nog steeds kantje boord.

Uit onderzoek kwam naar voren dat zijn linkerkransslagader volledig dichtzat. Om dat op te lossen moest hij met spoed naar Nieuwegein voor een dotter.

Ook onderweg bleef het spannend. Frans zegt dat er tijdens de rit opnieuw schokken nodig waren om hem erdoorheen te trekken. Alles bij elkaar kreeg hij, naar eigen zeggen, vijftien schokken.

In Nieuwegein zetten artsen twee stents, zodat het bloed weer naar zijn hart kon stromen. De ingreep slaagde. Bovenal voelt hij opluchting: hij is er nog en kan zijn verhaal doen.

Hartklachten raken hem extra hard

Wat er gebeurde, raakt hem extra door wat hij in zijn familie heeft meegemaakt. Zijn vader stierf aan hartproblemen. Precies daarom was hij al bewuster gaan leven en beter op zichzelf gaan letten.

De laatste jaren gooide hij zijn levensstijl om en viel hij flink af. Toch kreeg hij nu zelf met zware hartklachten te maken. Dat maakt het allemaal des te indringender.

Leven met de nasleep

Nu de storm is gaan liggen, wacht hem een lang traject. Zijn hart heeft een klap gekregen, dus revalidatie is onmisbaar. Terug naar precies hoe het vroeger was, rekent hij niet op.

Toch blijft Frans hoopvol. Hij kijkt naar wat nog kan en hoopt genoeg op te knappen om weer te genieten. Zijn gezondheid vraagt voortaan blijvende aandacht, maar hij ziet ruimte voor kwaliteit en plezier in zijn leven.