Een avond waar nog lang over gepraat wordt
The Passion kwam dit jaar met een bak energie terug en liet in één klap zien waarom je er elk voorjaar niet omheen kunt. Donderdagavond kreeg je vanuit het Drentse Dwingeloo een mix van muziek, gevoel en herkenning voorgeschoteld. Terwijl de show nog bezig was, stroomden online de reacties binnen. Eén onderwerp sprong er bovenuit: Roxeanne Hazes als Maria. En daar raakt voorlopig niemand over uitgepraat.
Dwingeloo als levend decor
De plek werkte meteen als een extra speler mee. Het dorpsplein, de lichtsetting en de vloeiende camerabewegingen door de straten gaven je het gevoel dat je er zelf tussen stond. Doordat alles live gebeurde, kreeg elk moment net wat meer spanning en kwam elke zin harder binnen. De start was meteen raak en maakte duidelijk: dit wordt geen doorsnee editie.
Kom dichterbij als thema van nu
Het motto Kom dichterbij sloot precies aan bij een tijd waarin veel mensen juist afstand voelen. In tekst en regie lag de focus op verbinding zonder dat het zwaar werd. Het paasverhaal kreeg een frisse, eigentijdse laag, maar bleef qua vorm en toon vertrouwd. Die combinatie – nieuw, maar toch bekend – maakt dat je moeiteloos meeglijdt met het verhaal.
Milan van Waardenburg straalt kalmte en kracht uit
Als Jezus zette Milan van Waardenburg een rustige, zekere toon neer. Geen overdreven drama, maar precies gedoseerde emotie waar het moest. Zijn zang klonk trefzeker en beheerst, waardoor hij de avond doorlopend bij elkaar hield. Je voelde: hij hoeft niet te duwen om je te raken.
Roxeanne Hazes grijpt je direct
De grootste verrassing – of eigenlijk bevestiging – was Roxeanne Hazes als Maria. Ze speelde klein en puur, waardoor scènes bijna stil kwamen te staan van intensiteit. Haar stem is warm en licht rauw tegelijk, met die herkenbare klank die dwars door je heen gaat. Op een van de meest kwetsbare momenten, als Maria zich tot haar zoon richt, kon je het plein horen ademhalen. Zulke kippenvel-tv krijg je niet vaak.
Astrid Kersseboom bindt alles samen
De vertelling was in handen van Astrid Kersseboom, en dat werkte uitstekend. Met rustige dictie en heldere lijnen gaf ze richting zonder afstand te creëren. Informatie en emotie vloeiden moeiteloos in elkaar over, waardoor je nooit de draad kwijtraakte tussen scènes en songs. Veel kijkers noemden haar een van de prettigste vertellers tot nu toe.
Bekende gezichten, laagdrempelige instap
Met Bas Ragas, Anouk Maas en Thomas van der Vlugt stond er een cast die je meteen herkent. Dat helpt om nieuw publiek mee te krijgen, terwijl de lat hoog blijft. Het draait niet om de naam, maar om wat ze voor het verhaal betekenen – en dat zat dit jaar precies goed.
Socials ontploffen
Op X, Instagram en Facebook vlogen de reacties je om de oren. Favoriete momenten werden gedeeld, teruggekeken en besproken. Vooral Roxeanne en Astrid kwamen vaak voorbij, met daarnaast veel waardering voor Milans stabiele spel. Natuurlijk zaten er ook kritische noten tussen – hoort erbij – maar juist die mix houdt het gesprek levend.
Waarom dit format nog steeds werkt
The Passion blijft overeind omdat het een oeroud verhaal steeds weer in een nieuw jasje durft te steken. De kern blijft staan, de vorm verrast. Live spelen helpt daarbij enorm: het besef dat alles nú gebeurt, geeft spanning en betrokkenheid die je niet uit een opname haalt. Je voelt de energie van het moment.
Vergeleken met eerdere jaren
Zoals altijd werd 2026 direct naast eerdere edities gelegd. Veel mensen vonden deze jaargang opvallend sterk door de rust, de duidelijke lijn en de emotionele focus. Tegelijk hoorde je ook stemmen die juist wat meer spektakel misten. Smaak is persoonlijk – en precies dat maakt het jaarlijkse gesprek rond The Passion zo levendig.
Wat blijft hangen
Als de lichten doven, blijven vooral drie schakels nazinderen: Milans solide basis, Astrids heldere vertelstem en Roxeannes ontroerende Maria. Samen trokken ze je dichtbij – precies wat het thema beloofde. De boodschap van verbinding blijft nog even in je hoofd rondzingen. Wat bleef jou het meest bij?
