Wandelaar ontdekt vergeten grafsteen diep in het bos: wat hij leest laat hem in tranen uitbarsten

Vondst tussen de bomen

Een aantal jaar terug liep fotograaf Sid Saunders door een Engels bos en ging bijna onderuit. Hij stapte net van het pad af om een plas te omzeilen. Wat hij eerst voor een flinke kei hield, bleek iets compleet anders: een piepkleine, met mos begroeide grafsteen, verstopt onder een laag bladeren.

De steen was vies en door de tijd aangetast, dus besloot Saunders hem op te knappen, in de hoop te achterhalen wie er al ruim 130 jaar geleden lag. “De dag erna ben ik teruggegaan om alles te reinigen, ook de plek eromheen,” vertelde hij aan The Dodo.

Toen het mos en vuil eenmaal weg waren, bleek het geen gewone grafsteen: hij was geplaatst voor iemands huisdier, een konijn dat in 1882 overleed. De tekst luidde: “Ter nagedachtenis aan de kleine Duchie”, met ernaast een gegraveerd konijntje. “Geboren augustus 1869. Overleden december 1882.”

Saunders dacht eerst dat het misschien om een hond ging — maar het was duidelijk een veel kleiner dier. “Ik was met stomheid geslagen!” zei hij. “Toen ik terugkeerde en alles had schoongemaakt, zag ik het kleine konijntje op de steen en bedacht ik me dat het waarschijnlijk een Nederlands ras was.”

Duchie: een konijn dat veel betekende

Als je een konijn goed verzorgt, kan het makkelijk tien jaar of langer worden. Duchie haalde zelfs dertien jaar, behoorlijk oud voor een konijn. Zijn baasjes lieten na zijn dood een speciaal gemaakte grafsteen plaatsen. Huisdieren horen bij het gezin, en aan Duchies lange leven is te zien dat hij geweldig is verzorgd, benadrukte Saunders.

De plek waar Duchie begraven ligt, maakte in de 19e eeuw deel uit van een privélandgoed, aldus Saunders. Het is dus aannemelijk dat het konijn bij de bewoners daarvan hoorde. Tegenwoordig heet het er Marline Wood, een gebied met mooie wandelpaden waar mensen graag de natuur in trekken en fotograferen.

We weten weinig over de familie van dit konijn, maar één ding is zonneklaar: ze waren dol op hun kleine huisdier. Door de liefdevolle zorg van toen en doordat Saunders het grafje opnieuw ontdekte, kunnen dierenliefhebbers Duchie, meer dan 130 jaar later, nog altijd eren.