Johan (21) over de wooncrisis: waarom jongeren moeten wachten terwijl ouderen wél een huis hebben

Het advies komt steevast van iemand die al lang een dak boven het hoofd heeft. Nog even doorsparen. Niet te veel wensen. Nog een paar jaar geduld. Johan, 21, is er klaar mee. In zijn beleving moeten jongeren vooral begrip tonen voor een situatie waar je zelf nooit om hebt gevraagd.‘Ouderen zitten in een koophuis en wij staan met lege handen,’ zegt hij. ‘Oké, dat is ongenuanceerd. Maar waarom moet ik mijn frustratie eerst keurig inkaderen voordat iemand bereid is te luisteren?’

Op een slaapkamer bouw je geen toekomst

Johan jaagt geen vrijstaande villa na, geen dubbele oprit en geen gouden kranen. Hij wil een plek waar hij zelf bepaalt hoe laat hij eet, wie er langskomt en wanneer de was aangaat. Gewoon volwassen kunnen worden zonder voor elke stap afhankelijk te blijven van zijn ouders.‘Zodra ik zeg dat ik op mezelf wil wonen, lijkt het alsof ik iets geks vraag. Alsof een eigen voordeur een soort prijs is die je pas na een jaar of tien mag opeisen.’Wat hem het meest steekt: het gesprek verschuift steeds naar zijn gedrag. Zijn telefoon. Een festival. Een vakantie. Alsof elke uitgave direct bewijst dat zijn woonprobleem eigenlijk zijn eigen schuld is.

Jouw woonrust, mijn wachttijd

Zijn politieke ergernis begint waar het belang van wie al woont botst met dat van wie nog een plek zoekt. Kun je ergens woningen bouwen, maar willen omwonenden liever hun open uitzicht houden? Wiens belang telt dan zwaarder?‘Waarom weegt het recht op vrij uitzicht zwaarder dan mijn kans op een huis? Bezwaar maken mag. Maar mijn leven kan niet eeuwig op pauze omdat iemand liever geen nieuwe buren heeft.’Johan wil dat politici die keuze hardop maken. Niet iedereen tegelijk te vriend houden en daarna verbaasd opkijken dat er niets opschiet.

Niet elke oudere heeft het breed

Hij erkent dat zijn uitspraak te grof is. Ook oudere huurders kunnen vastlopen. Een klein pensioen maakt je niet rijk. En een huis bezitten betekent niet automatisch dat je elke maand geld overhoudt.‘Mijn woede gaat niet over hoe oud je bent. Het gaat over mensen die hun eigen zekerheid normaal vinden, maar die van mij afdoen als iets waar je maar geduld voor moet hebben.’

Wie gaat er nu eindelijk iets inleveren?

Voor Johan hoort bij politiek ook eerlijk zeggen wie er verliest. Misschien moet een buurt compacter worden. Misschien verdwijnt een geliefd uitzicht. Volgens hem kun je niet elk bestaand belang beschermen en tegelijk jongeren een doorbraak beloven.Heeft Johan gelijk, of maakt hij het zich te makkelijk door met de vinger naar oudere generaties te wijzen?